Zoals Ernest Hemingway al ooit zei: „one cat leads to another“ (zoiets als: „van de ene kat komt de andere“), en zo gaat het bij ons ook. Alhoewel we nog steeds verdrietig zijn om de vermissing van Jesper, en zelfs diep van binnen nog steeds hopen dat ie ooit terug komt, hebben we toch besloten om al meteen een andere kat te nemen. Sterker nog, hij loopt sinds eergisteren al in huis rond. Zijn naam is Pumkin, zo genoemd door de mensen van het kattenasiel, en dat laten we maar zo. Qua uiterlijk lijkt ie best veel op Jesper, alleen is hij bijna twee keer zo zwaar en een echte binnenkat, dus we laten hem maar beter niet naar buiten gaan. Het lijkt een erg flegmatiek beestje, die het erg fijn vindt om geknuffeld te worden. Dus dan is ie bij ons op het goede adres. En hij lijkt zich al aardig op z’n gemak te voelen, want vanochtend liep ie al parmantig met z’n staart omhoog door het huis.

En verder komen ook hier de feestdagen er weer langzaamaan aan. Afgelopen zaterdag was er een kennismakingsbijeenkomst van de nog op te starten Nederlandse school, die in het teken stond van voorbereiding op de komst van Sinterklaas (die aankomend weekend ook Tallinn met een bezoek zal vereren). Er werden liedjes gezongen, en er werd flink getekend en geknutseld. Erg geslaagd. En op zondag ben ik met Elise-Marie zelfs al naar het kinderkerstfeest van Swedbank gegaan, dat dit jaar wel heel vroeg georganiseerd werd. Maar ook dat – een circusvoorstelling – was erg geslaagd. Het was overigens een storm- en regenachtig weekend hier, maar de schade lijkt mee te vallen. Alleen de grote kerstboom op het Raekoja Plats is twee keer omgevallen.

Sinds vrijdag is Jesper, onze kat, spoorloos. Zoals elke dag lieten we hem aan het eind van de middag nog even naar buiten, ervanuit gaande dat hij, zoals altijd, na een paar uurtjes weer netjes naar binnen zou komen. Maar dit keer liep het anders. Toen hij maar niet kwam opdagen, zijn we natuurlijk druk gaan zoeken en hebben de halve avond door de buurt rondgelopen, maar geen Jesper te bekennen. Het is inmiddels maandag en hij is nog steeds weg, dus we proberen ons er langzaamaan maar bij neer te leggen dat ie er definitief vandoor is. Al zeggen allerlei „kattenspecialisten“ trouwens dat een kat soms best een weekje van huis kan zijn. Hoe dan ook, we zijn er behoorlijk door van streek, al lijkt Elise-Marie er nog het meest nuchter mee om te gaan. Op zaterdag hebben we vooral wat doelloos door het raam zitten kijken, maar op zondag besloten we om de berging maar eens flink te gaan opkuisen, om zo onze gedachten wat te verzetten (en ook omdat dat eigenlijk sowieso al de bedoeling was). Terwijl we daarmee bezig waren, hadden we vrijwel constant Oscar en Neeme, twee andere katten in ons huis, over de vloer. Alsof ze ons een beetje troost wilden bieden. We zijn er nu wel achter dat we echte kattenliefhebbers zijn geworden, dus als Jesper inderdaad niet terug mocht komen, gaan we binnenkort op zoek naar een nieuwe kat. En misschien zelfs wel twee.

Door de vermissing van Jesper zijn allerlei andere dingen natuurlijk wat ondergesneeuwd. Letterlijk. Want vandaag viel inderdaad de eerste (heel lichte) sneeuw. Gelukkig had ik juist voor vanochtend een afspraak om winterbanden onder de auto te installeren. En verder ben ik vorige week, na een pauze van zo’n anderhalf jaar, weer begonnen met Indiaca-training. Het ging best lekker, al deden vooral mijn buikspieren de volgende dag aardig pijn. Die gebruik ik in het dagelijks leven blijkbaar niet zoveel.

Die wedstrijd van de eeuw, waar heel Estland wekenlang naar uit had gekeken, draaide helaas uit op een grote deceptie. Het zat werkelijk helemaal niet mee, en ook de scheidsrechter leek niet echt op de hand van onze dappere blauwzwarten. Uiteindelijk werd het een kansloze 0-4. En dus blijft deelname aan een eindtoernooi voorlopig alleen nog een mooie droom. Wellicht dat de nieuwe technische directeur van de Estse voetbalbond, de Nederlander Arno Pijpers (die hier eerder al eens bondscoach was), zijn steentje daaraan kan bijdragen. Maar ach, het leven gaat natuurlijk gewoon verder, ook na een 0-4 nederlaag. Zo hadden we op zaterdag de verjaardag van Kathinka, en op zondag was het hier vaderdag en had ook Elise-Marie weer (zoals bijna elke week) een verjaardag van een vriendinnetje. Het is verder nog altijd redelijk rustig herfstweer, met voorlopig – ondanks eerdere voorspellingen – nog geen sneeuw in zicht.

Hier in Estland stijgt langzaamaan de voetbalkoorts. En dat is uniek, want normaal gesproken laat het voetbal de mensen hier volledig koud. Bij een gewone competitiewedstrijd in de Estse „Eredivisie“ zitten ongeveer net zoveel toeschouwers als bij SV Deurne. En misschien zelfs nog wel minder. Het verbaasde me hier regelmatig dat er tijdens het sport-item in het journaal eerst allerlei andere sporten (schermen, worstelen, Formule 1) aan bod kwamen voordat er heel kort iets over voetbal (bv. de Champions League) kwam. Maar nu het nationale elftal het zo onverwacht goed doet en aanstaande vrijdag zelfs in de playoffs tegen Ierland kan spelen om een plek op het EK, nu is er dan eindelijk volwaardige aandacht in de media voor het voetbal. Voor zoiets als „oranjegekte“ zullen de Esten altijd wel te nuchter blijven, maar ik zou het eerlijk gezegd wel op prijs stellen als hier op zondagavond ook een soort Studio Sport zou komen, met samenvattingen van de competitiewedstrijden. Bord op schoot! Komt dat schot! Misschien vanaf volgend seizoen, want het seizoen is hier nu net afgelopen, met FC Flora als kampioen.

Verder gaat alles weer gewoon z’n gangetje hier. We hadden zondag nog een erg spraakzame, van oorsprong Wit-Russische, oud-collega van Maaris op bezoek, die ons appartement voor het eerst zag en vooral helemaal enthousiast was over het uitzicht dat we hebben. En inderdaad, zelfs nu alle bomen kaal zijn, kunnen we er zelf ook nog steeds van genieten. Voor het komend weekend wordt overigens de eerste sneeuw voorspeld, dus zouden we wel weer eens een „kerstkaartuitzicht“ kunnen krijgen. Tot slot, op Elise-Marie’s online album staan sinds gisteravond weer veel nieuwe foto’s, o.a. van het bezoek van opa en oma en ons uitstapje naar Tartu.