Het wintert hier rustig voort. De temperaturen liggen overdag tussen de 0 en -5, met soms zelfs een lekker zonnetje, maar ook af en toe wat sneeuw. Wijs geworden door de winterervaringen van vorig jaar probeer ik nu steeds in de weekenden de parkeerplaats achter ons huis zoveel mogelijk sneeuwvrij te maken. Maar nu niet, zoals vorig jaar, door de sneeuw rondom de auto simpelweg op te hopen (waardoor instappen op een gegeven moment een hele acrobatische toer wordt), maar door de sneeuw een stukje verderop op een grote hoop te gooien. Het is wat meer werk, maar dat is het uiteindelijk wel waard. En gelukkig valt de sneeuw dit jaar heel geleidelijk en in kleine hoeveelheden, dus dat is best te doen.

Maar het zijn niet alleen de lasten van de winter die ons bezighouden. Zo zijn we vorig weekend naar Pirita gereden, waar Maaris en Elise-Marie op de aangelegde schaatsbaan een uurtje hebben rondgeschaatst (binnenkort fotootjes hiervan) en afgelopen zaterdag hebben we in Nõmme sleetje gereden in de mooie heuvelachtige omgeving aldaar (met fantastisch uitzicht op de stad). En verder zijn we vrijwel het hele afgelopen weekend binnenshuis druk geweest met een werkstuk dat Elise-Marie deze week moet inleveren, met als uiteindelijke resultaat een handgeschreven tekst van vier pagina’s. Dat gaf natuurlijk aardig wat voldoening, net zoals overigens mijn beoordelingsgesprek van vorige week, waarin ik veel positieve feedback over mijn functioneren kreeg. Afijn, voor de laatste week van januari wordt weer een flinke temperatuursdaling voorspeld, maar ik hoop dat het allemaal meevalt.

Het wintert hier een beetje halfslachtig verder. Er ligt sneeuw, maar die is door de lichte dooi van de laatste dagen gedeeltelijk getransformeerd tot vieze prut. Voor de komende dagen worden temperaturen van tussen de -5 en -8 en verse sneeuw voorspeld. Maar gelukkig dus nog steeds geen horrorwinter zoals vorig jaar.

Deze week hebben we een boek gekocht, Uue Maailma Lood (Verhalen van de Nieuwe Wereld), met verhalen over de bewoners en de geschiedenis van onze buurt. Er staan ook enkele foto’s in van ons huis en zelfs een verhaal van één van onze huisgenoten. Ze vertelt hoe zo’n jaar of tien geleden het huis door een groep vrienden werd aangekocht, wat er in de loop der jaren allemaal veranderd en gebeurd is en hoe zij het ervaart om in deze buurt te wonen. Erg leuk en interessant. Wij hadden het er zelf onlangs trouwens ook nog over hoe goed we ons hier inmiddels thuis voelen.

En verder zitten we natuurlijk weer gewoon in het dagelijkse ritme als altijd, alhoewel Maaris tijdens haar recente functioneringsgesprek heeft afgesproken om vanaf februari (en voorlopig tot aan de herfst) vier dagen per week te gaan werken. Zelf heb ik komende maandag mijn jaarlijkse beoordelingsgesprek, maar ik blijf wel gewoon vijf dagen per week werken.

Het oude jaar hebben we, zoals gepland, gewoon thuis uitgeluid met vrienden en huisgenoten. Na in de tuin op bescheiden wijze wat vuurwerk te hebben afgestoken, hebben we nog een rondje door de buurt gemaakt. Het had aardig wat gesneeuwd, maar ’s nachts was het redelijk helder en windstil, dus het was erg prettig toeven. Bij terugkomst werd er in huis een „open deuren nacht“ afgekondigd, zodat we rond half twee plots een hele bups huisgenoten over de vloer kregen. We zijn daarna ook nog op de eerste verdieping bij mensen op bezoek geweest, zodat we meteen elkaars woonomgeving hebben leren kennen. Erg leuk. Op nieuwjaarsdag was het zonnig, waarvan we gebruik hebben gemaakt door met de slee naar Stroomi strand te gaan, om daar ook een mooie zonsondergang mee te maken. Een goed begin van het nieuwe jaar dus. In deze eerste maand vindt er hier in Estland trouwens een uitgebreide volkstelling plaats. En Estland zou Estland natuurlijk niet zijn als dat niet grotendeels via internet gebeurt. Wij hebben onze gegevens al meteen ingevuld en als er later interessante resultaten uit deze telling komen, zal ik daar uiteraard melding van maken op mijn blog. Verder verliep de eerste week van 2012 wat kwakkelig. De temperatuur ligt rond het vriespunt, met af en toe een (natte) sneeuwbui. Geen stormen zoals in Nederland dus, alhoewel hier (met name aan de westkust) ook wel wat wateroverlast was. Maar het grootste nieuws van deze eerste week was toch wel dat er sinds kort een snackbar in Viimsi is, waar ze frikandel speciaal verkopen, zo hoorde ik van een landgenoot. Het is een half uurtje rijden, maar dat heb ik er – zo af en toe – wel voor over. En tot slot, terwijl ik dit schrijf, sneeuwt het hier flink, zodat we weer een prachtig uitzicht hebben (zie het fotootje).

Het is de laatste dag (en ook mijn laatste bericht) van 2011. De kerstvakantie hebben we vooral doorgebracht met uitrusten, want dat was ook echt nodig. De kerst zelf verliep erg leuk. De boomlange kerstman deed het erg goed en Elise-Marie en Lisanna vonden het allemaal prachtig. De fotootjes staan al enige tijd op het online album. Zelf was ik die eerste dagen van de vakantie niet helemaal fit, want mijn lichaam bleek even wat moeite te hebben met het concept “vakantie”. Maar gaandeweg knapte ik gelukkig op. Ik heb vooral veel gelezen, o.a. een interessant boek over de financiele crisis van de jaren ’30. Op donderdag wilden we dan toch even de stad in om een bezoek te brengen aan het Geneeskundig Museum, maar – zal je net zien – dat was dicht vanwege een verbouwing. Het was trouwens behoorlijk slecht weer (regen en storm) de hele week, maar vandaag viel er lichte sneeuw met tussendoor een zonnetje. Dus we hebben weer mooi een kerstkaartuitzicht. Vanavond tijdens de jaarwisseling blijven we gewoon thuis. Wellicht komen er wat huisgenoten of vrienden langs. En laat 2012 dan maar komen.

Het blokfluitconcert van Elise-Marie was heel succesvol. Ik heb geen foute noot gehoord (maar ik heb er dan ook niet veel verstand van ), dus we waren erg trots op haar. En inmiddels zit de laatste werkweek van 2011 er nu ook op. De videoconference met Zweden gisteren verliep vrij soepel en was volgens mij best geslaagd. In totaal hadden zich (tot mijn verrassing) zo’n 20 Zweedse collega’s verzameld in de vestigingen van Stockholm en Umea, die erg geinteresseerd bleken en aardig wat vragen stelden. Wel liep het daardoor allemaal een beetje uit, met als gevolg dat ik me nog flink moesten haasten om op tijd te zijn voor een kerstbijeenkomst in het oude stadscentrum van onze Business Objects leverancier. En ook daar liep alles uit, zodat ik pas om half vijf kon lunchen . Meteen daarna moest ik ook weer snel naar huis, want we wilden alvast de boodschappen doen voor de grote drukte in de supermarkten. En diezelfde avond hebben we ook nog de kerstboom gezet, dus laat de kerst nu maar komen. Morgen hebben we de kerstmaaltijd, bij ons in huis, en we verwachten zelfs een bezoek van de kerstman. Hij heeft beloofd dat hij in levende lijve de kadootjes zal komen overhandigen, dus dat wordt spannend. Zijn arreslee zal hij deze keer thuis moeten laten, want er ligt geen sneeuw. Voor volgende week hebben we nog geen concrete plannen, behalve flink uitrusten. Misschien gaan we een dagje naar een Spa, maar misschien ook niet. Nogmaals wens ik iedereen fijne feestdagen.

Nog steeds geen sneeuw hier en het ziet ernaar uit dat we ook geen Witte Kerst krijgen. Wel is het dag-in dag-uit zwaarbewolkt, zodat het voelt alsof het overdag bijna niet licht wordt. Letterlijk dus donkere dagen voor kerst. En ook best druk, op het werk dan vooral. Aanstaande donderdag heb ik de videoconference met een Zweedse collega, maar ik heb zelfs nog geen tijd gehad om mijn presentatie voor te bereiden. Maar eerst is er morgenavond ook een bijzondere (en eigenlijk belangrijkere) gebeurtenis: Elise-Marie zal dan samen met een cursusgenoot haar eerste blokfluitconcert geven. We zijn natuurlijk erg benieuwd hoe ze het er vanaf gaat brengen. Het afgelopen weekend was relatief rustig. Door het slechte weer zijn we nauwelijks de deur uit geweest, maar dat gaf dus mooi gelegenheid om wat uit te rusten en ook om een erg leuke en geslaagde videochat te houden met mijn kerstborrelende vrienden in Nederland. Aangezien er verder weinig nieuws te melden is, neem ik van deze gelegenheid gebruik om iedereen die dit leest alvast HELE FIJNE FEESTDAGEN te wensen, en ook maar meteen het ALLERBESTE VOOR 2012!

Even leek het er vorige week op dat de winter echt begonnen was. Op woensdag viel er een substantie tussen sneeuw en natte sneeuw in (met als gevolg: veel smurrie) en voor het eind van de week werd er een sneeuwstorm voorspeld en dalende temperaturen. Maar blijkbaar was de wind gedraaid, want in plaats van sneeuw kregen we vooral veel regen op ons dak. Verder hadden we een redelijk drukke week, met weer allerlei kerstfeestjes en concerten, en ook hadden we Lisanna te logeren. Pumkin is ook weer meer ingeburgerd en lijkt nog steeds een erg lief en gemakkelijk beestje om in huis te hebben.

Op het werk is aangekondigd dat we vanaf volgend jaar steeds meer met het Zweedse deel van de organisatie zullen gaan samenwerken. We hebben al een eerste testproject om uit te zoeken wat de technische mogelijkheden zijn en binnenkort moet ik (waarschijnlijk, nog niet zeker of het doorgaat) in een videoconference onze manier van werken aan een Zweedse manager uitleggen. Dus er breken interessante tijden aan. Ondertussen ben ik wel erg aan vakantie toe. Ik merk dat het harde werken van de afgelopen vijf maanden langzaamaan zijn tol begint te eisen. Maar nog een kleine twee weekjes volhouden en dan heb ik een week kerstvakantie.

We hebben de indruk dat Pumkin zich al behoorlijk goed thuis voelt bij ons. Zijn favoriete plekje is naast de bank voor het raam. Hij slaapt erg veel, vrijwel de hele dag en avond, maar ’s ochtends tussen 6 en 9 heeft ie z’n „speelkwartier“ en komt ie om aandacht vragen. Over het algemeen is hij erg lief en laat hij zich veel welgevallen, maar als iets ’m niet bevalt, dan geeft ie twee tikken met z’n rechtervoorpoot tegen je hoofd. Kortom, we beginnen elkaar al aardig te leren kennen.

En gisteren zijn we bij Sinterklaas op audiëntie geweest. Het was er een drukte van belang, want er blijken elk jaar weer kinderen bij te komen (en dit jaar waren er voor het eerst ook Belgische kinderen uitgenodigd). Elise-Marie en haar papa hadden de eer om de staf van Sinterklaas vast te houden, maar die werd na een tijdje toch wel zwaar Van dit alles, en ook van Pumkin en de kennismakingsbijeenkomst van de Nederlandse school, staan weer foto’s op het online album.

Zoals Ernest Hemingway al ooit zei: „one cat leads to another“ (zoiets als: „van de ene kat komt de andere“), en zo gaat het bij ons ook. Alhoewel we nog steeds verdrietig zijn om de vermissing van Jesper, en zelfs diep van binnen nog steeds hopen dat ie ooit terug komt, hebben we toch besloten om al meteen een andere kat te nemen. Sterker nog, hij loopt sinds eergisteren al in huis rond. Zijn naam is Pumkin, zo genoemd door de mensen van het kattenasiel, en dat laten we maar zo. Qua uiterlijk lijkt ie best veel op Jesper, alleen is hij bijna twee keer zo zwaar en een echte binnenkat, dus we laten hem maar beter niet naar buiten gaan. Het lijkt een erg flegmatiek beestje, die het erg fijn vindt om geknuffeld te worden. Dus dan is ie bij ons op het goede adres. En hij lijkt zich al aardig op z’n gemak te voelen, want vanochtend liep ie al parmantig met z’n staart omhoog door het huis.

En verder komen ook hier de feestdagen er weer langzaamaan aan. Afgelopen zaterdag was er een kennismakingsbijeenkomst van de nog op te starten Nederlandse school, die in het teken stond van voorbereiding op de komst van Sinterklaas (die aankomend weekend ook Tallinn met een bezoek zal vereren). Er werden liedjes gezongen, en er werd flink getekend en geknutseld. Erg geslaagd. En op zondag ben ik met Elise-Marie zelfs al naar het kinderkerstfeest van Swedbank gegaan, dat dit jaar wel heel vroeg georganiseerd werd. Maar ook dat – een circusvoorstelling – was erg geslaagd. Het was overigens een storm- en regenachtig weekend hier, maar de schade lijkt mee te vallen. Alleen de grote kerstboom op het Raekoja Plats is twee keer omgevallen.

Sinds vrijdag is Jesper, onze kat, spoorloos. Zoals elke dag lieten we hem aan het eind van de middag nog even naar buiten, ervanuit gaande dat hij, zoals altijd, na een paar uurtjes weer netjes naar binnen zou komen. Maar dit keer liep het anders. Toen hij maar niet kwam opdagen, zijn we natuurlijk druk gaan zoeken en hebben de halve avond door de buurt rondgelopen, maar geen Jesper te bekennen. Het is inmiddels maandag en hij is nog steeds weg, dus we proberen ons er langzaamaan maar bij neer te leggen dat ie er definitief vandoor is. Al zeggen allerlei „kattenspecialisten“ trouwens dat een kat soms best een weekje van huis kan zijn. Hoe dan ook, we zijn er behoorlijk door van streek, al lijkt Elise-Marie er nog het meest nuchter mee om te gaan. Op zaterdag hebben we vooral wat doelloos door het raam zitten kijken, maar op zondag besloten we om de berging maar eens flink te gaan opkuisen, om zo onze gedachten wat te verzetten (en ook omdat dat eigenlijk sowieso al de bedoeling was). Terwijl we daarmee bezig waren, hadden we vrijwel constant Oscar en Neeme, twee andere katten in ons huis, over de vloer. Alsof ze ons een beetje troost wilden bieden. We zijn er nu wel achter dat we echte kattenliefhebbers zijn geworden, dus als Jesper inderdaad niet terug mocht komen, gaan we binnenkort op zoek naar een nieuwe kat. En misschien zelfs wel twee.

Door de vermissing van Jesper zijn allerlei andere dingen natuurlijk wat ondergesneeuwd. Letterlijk. Want vandaag viel inderdaad de eerste (heel lichte) sneeuw. Gelukkig had ik juist voor vanochtend een afspraak om winterbanden onder de auto te installeren. En verder ben ik vorige week, na een pauze van zo’n anderhalf jaar, weer begonnen met Indiaca-training. Het ging best lekker, al deden vooral mijn buikspieren de volgende dag aardig pijn. Die gebruik ik in het dagelijks leven blijkbaar niet zoveel.